Pracownicy Wydziału Zarządzania Kulturą Wizualną

mgr Jakub Banasiak,

historyk i krytyk sztuki, pracuje w Katedrze Historii Sztuki Polskiej Najnowszej. Członek Zarządu AICA Polska, redaktor naczelny magazynu o sztuce współczesnej „Szum” oraz rocznika naukowego “Miejsce”. Ostatnio opublikował 15 stuleci. Rozmowa z Wilhelmem Sasnalem (2017). Aktualnie broni doktorat o sztuce polskiej lat 80-tych XX wieku pisany u prof. Marty Leśniakowskiej w Instytucie Sztuki PAN.

Dla studentów WZKW prowadzi: Źródła współczesnej krytyki artystycznej; Instytucjonalne praktyki współczesności. Muzea, archiwa, galerie; Tekst w polu sztuki współczesnej; Typologia i sposób użycia; Historia sztuki polskiej 1890-2016; (Po)nowoczesność i jej granice. Sztuka w Polsce po 1918 r.

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Konwersatorium do wyboru: Sztukoplastykon. Film w twórczości współczesnych artystów polskich; Seminarium dyplomowe: Sztuka polska po 1989 roku

 

dr hab. Waldemar Baraniewski prof. ASP,

kierownik Katedry Historii Sztuki Polskiej Najnowszej WZKW. Głównym przedmiotem jego badań jest historia sztuki XX i XXI wieku ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień sztuk przestrzennych (architektury i rzeźby) oraz problematyki funkcjonowania sztuki w kręgu systemów totalitarnych. Zajmuje się również problematyką krytyki artystycznej. Ostatnio opublikował m.in. Pałac w Warszawie (Warszawa, Raster, 2014). Kurator wystaw m.in. Krzysztofa Bednarskiego i Marka Sobczyka oraz nieformalnej grupy Pędzle (Tomasz Ciecierski, Ryszard Grzyb, Robert Maciejuk, Paweł Susid, Włodzimierz Zakrzewski). W 2017 zrealizował monograficzną wystawę Jerzego Jarnuszkiewicza w warszawskiej „Zachęcie”. Stały współpracownik magazynu „Szum”. Przewodniczący Rady Naukowej Muzeum Sztuki w Łodzi i Członek Rady Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Dla studentów WZKW prowadzi: (Po)nowoczesność i jej granice. Sztuka w Polsce po 1918 r.; Historia sztuki najnowszej powszechnej; Historia sztuki XX wieku; Instytucjonalne praktyki współczesności. Muzea, archiwa, galerie.

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Historia rzeźby polskiej; Historia sztuki III; konwersatorium do wyboru: Czym jest rzeźba nowoczesna?

 

dr Filip Burno,

historyk architektury, specjalizuje się w historii architektury XIX i XX w., zajmuje się relacjami władzy i procesami urbanizacyjnymi, problemami kreowania polityki pamięci, a także wytwarzaniem przestrzeni w wyniku procesów modernizacyjnych w I poł. XX w. Ważniejsze publikacje: Świątynie nowego państwa. Kościoły rzymskokatolickie II Rzeczypospolitej (Warszawa 2012), Spektakl i modernizacja. Miasta włoskie w okresie faszyzmu, 1922 – 1945 (Warszawa 2016). Kieruje Biblioteką WZKW.

Obecnie pracuje nad książką habilitacyjną poświęconą związkom modernizmu i elektryczności. Przygotowuje konferencję “Konstrukcje nowej Polski. Projektowanie, budowanie, obrazowanie” (ASP Warszawa, listopad 2018 r.).

Dla studentów WZKW prowadzi: Kultura miejsca; Wytwarzanie i doświadczanie w przestrzeni miejskiej

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: “Słownik sztuki” (wprowadzenie do współczesnej sztuki powszechnej i polskiej ze szczególnym uwzględnieniem problemów architektury); Historia sztuki III; proseminarium do wyboru: Rekonstrukcje i modernizacje Warszawy, 1820 – 1970

 

dr Jakub Dąbrowski,  

absolwent Wydziału Prawa i Administracji oraz historii sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Studiował w Dartington College of Arts w Wielkiej Brytanii. Odbył staż w Tate Modern Gallery w Londynie, gdzie pracował nad wystawami Kandinsky’ego oraz Albersa i Moholy-Nagya, a także w Word & Image Department w Victoria & Albert Museum w Londynie. W 2013 roku w Instytucie Historii Sztuki UAM pod kierunkiem prof. Piotra Piotrowskiego obronił  dysertację doktorską Swoboda wypowiedzi artystycznej w Polsce po 1989 roku. (angielska wersja książki jest w tej chwili przygotowywana przez jedno z wydawnictw zachodnich). Specjalizuje się
w zagadnieniach z pogranicza sztuki i prawa (bez względu na epokę) oraz historii sztuki po 1945 roku. Laureat nagrody Stowarzyszenia Historyków Sztuki im Szczęsnego Dettloffa (2010) oraz nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy (2015).

Pisze książkę habilitacyjną na temat: Sztuka zawłaszczenia w Polsce.

Obecnie (grudzień 2017) z ramienia WZKW przygotowuje międzynarodową konferencję „Genealogies of Memory. Image, History, Memory” we współpracy z European Network Remembrance and Solidarity. która odbędzie się w warszawskiej ASP z udziałem światowej sławy historyczki sztuki Mike Bal.

Dla studentów WZKW prowadzi: (Po)nowoczesność i jej granice. Sztuka w Polsce po 1918 r.; Ochrona własności intelektualnej; Historia sztuki XX wieku

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Ochrona własności intelektualnej; Konwersatorium do wyboru: Sztukoplastykon. Film w twórczości współczesnych artystów polskich; Seminarium dyplomowe: Sztuka polska po 1989 roku

 

6228

prof. Marek Dzienkiewicz,

Profesor sztuk plastycznych, urodzony w Warszawie w 1951 r. Studia na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie ukończył w 1974 r. Prowadził pracownie: Tkaniny i Struktur Wizualnych, obecnie Plastyki na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną. Jest artystą malarzem. Uprawia abstrakcję geometryczną.

Profesor Sztuk Plastycznych od stycznia 2014 roku. Wydział Malarstwa ASP w Warszawie, ukończył z wyróżnieniem w 1974 roku, w pracowniach profesorów: Tadeusza Dominika i Zbigniewa Gostomskiego. Rok 2015, jest 40 rokiem pracy Dzienkiewicza w ASP w Warszawie. Marek Dzienkiewicz studiował również u profesorów: Mieczysława Szymańskiego, Jacka Siennickiego, Romana Owidzkiego i Ludwika Maciąga oraz miał kontakt z następującymi mistrzami Sztuki: Ryszardem Winiarskim, Henrykiem Stażewskim, Józefem Łukomskim i Kajetanem Sosnowskim.

Od 1973 roku uprawia abstrakcję geometryczną i jest autorem 18 cykli – serii prac, z których każda opiera się na odrębnych oryginalnych założeniach. Są to zarówno obrazy, rzeźby i tkaniny, ale też i obiekty przestrzenne wykonane np. z klepki dębowej, sklejki, korka lub rurek tekturowych.

Marek Dzienkiewicz pracował: na Wydziale Malarstwa w latach 1975–89 jako asystent, w latach 1989–2003 jako szef Pracowni Klasycznych Technik Tkackich (później też Papieru). W latach 2004–2014 prowadził Pracownię Struktur Wizualnych na Wydziale Grafiki a od marca 2014 prowadzi Pracownię Plastyki na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną.

Marek Dzienkiewicz jest autorem ponad 20 wystaw indywidualnych i brał udział w ponad 60 wystawach zbiorowych. Jego prace są w kolekcjach, w 12 krajach a w Warszawie między innymi w Muzeum Narodowym i w kolekcji Galerii Studio.

Dorobek społeczny Dzienkiewicza to coroczna organizacja odwiedzin grobów profesorów ASP na Powązkach. W latach 2006–2010 był prezesem Okręgu Warszawskiego ZPAP.

Marek Dzienkiewicz jest autorem kilku oryginalnych teorii dotyczących kompozycji na płaszczyźnie. Notatki biograficzne o Dzienkiewiczu znajdują się w Słowniku Malarzy Polskich, II Tom (Arkady, 2001) i w Wielkiej Encyklopedii Malarstwa Polskiego (Wydawnictwo Kluszczyński, Kraków 2011).

dr Paweł Ignaczak,

historyk sztuki, absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Stypendysta DAAD, Fundacji Lanckorońskich, Fundacji Dr Marii Zdziarskiej-Zaleskiej. Pracował w Gabinecie Rycin Muzeum Narodowego w Poznaniu oraz w dziale kolekcji artystycznych Biblioteki Polskiej w Paryżu. Jego praca doktorska o grafice Jana Piotra Norblina została wyróżniona w 2014 roku nagrodami: Prezesa Rady Ministrów RP oraz Polskiego Towarzystwa Badań nad Wiekiem Osiemnastym. Współpracował przy organizacji wystaw w Muzeum Narodowym w Poznaniu (Grafiki Rembrandta, 2009; Jan Berdyszak. Horyzonty grafiki, 2014; Szczeliny Wolności, 2017), w Bibliotece Polskiej w Paryżu (grafika reprodukcyjna XIX i XX w., 2015; Michał Płoński – grafika i rysunek, 2016); w Muzeum Warszawy (wystawa główna, 2017). Członek Rady Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Obecnie pracuje m. in. nad projektem wystawy monograficznej Norblina w Muzeum Narodowym w Warszawie, a także nad konferencją muzealniczą w kontekście materialności eksponatów. Interesuje się szeroko rozumianą kulturą artystyczną XVIII wieku (sztuki piękne, rzemiosło artystyczne, obyczajowość), grafiką dawną (głównie polską i francuską XVIII i XIX wieku), dziełami na pograniczach technik graficznych (monotypie, kolor w grafice), a także historią kolekcjonerstwa i muzealnictwa. Kierownik Katedry Dziejów Sztuki i Myśli o Sztuce WZKW.

Dla studentów WZKW prowadzi: Historia sztuki powszechnej i polskiej od renesansu do końca XIX w.; Historia sztuki starożytnej, wczesnochrześcijańskiej i średniowiecznej.

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Historia sztuki III; Historia sztuki starożytnej, wczesnochrześcijańskiej i średniowiecznej.

 

mgr Łukasz Izert,

(ur. 1984r.), projektant graficzny, reżyser, animator, autor interwencji miejskich i innowacji społecznych. Absolwent warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Współzałożyciel i wykładowca Pracowni Struktur Mentalnych na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Współtwórca studia filmowo – graficznego – zespół wespół w którym realizuje projekty w oparciu o formułę projektowania partycypacyjnego. Wiceprezes fundacji promocji Sztuki Współczesnej Praca. Współtwórca atelier Drukarskiego PA!RISO, pierwszej w polsce pracowni risograficznej. Członek Ogólnopolskiego Cechu Rzemiosła Artystycznego oraz Towarzystwa Krajoznawczego Krajobraz. Dyplomowany introligator.

 

 

 

 

 

dr Katarzyna Kasia,

filozofka, absolwentka Wydziału Filozofii i Socjologii UW, stypendystka Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Włoskiej i The Kościuszko Foundation, visiting scholar w Princeton University. Prodziekan Wydziału Zarządzania Kulturą Wizualną. Autorka książki Rzemiosło formowania. Luigiego Pareysona estetyka formatywności, tłumaczka tekstów włoskich filozofów (Pareyson, Vattimo i in.). Stała współpracowniczka „Kultury liberalnej”, członkini zespołu redakcyjnego „Przeglądu filozoficzno-literackiego”, często komentuje w mediach bieżące wydarzenia polityczne. W Akademii Sztuk Pięknych prowadzi zajęcia z historii filozofii, estetyki
i filozofii kultury z elementami antropologii. Pod jej kierunkiem powstało w tej uczelni kilkadziesiąt znakomitych teoretycznych prac dyplomowych i licencjackich.

Ukończyła książkę habilitacyjną: Doświadczenie i wspólnota. Doświadczenie estetyczne i wspólnota spektaklu.

Od października 2015 do 30 września 2017 roku Kierownik Katedry Historii Sztuki i Teorii Kultury WZKW.

Dla studentów WZKW prowadzi: Humanistyka XX i XXI wieku; Estetyka; Filozofia kultury
z elementami antropologii; Historia filozofii

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Estetyka; Filozofia kultury z elementami antropologii; Historia filozofii; Proseminarium do wyboru

 

dr Ewa Kociszewska,

historyczka sztuki. Absolwentka Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, cześć studiów doktoranckich odbyła na Université de Paris-IV Sorbonne (thèse en cotutelle).
W latach 2012-2014 Marie Curie Fellow w Warburg Institute w Londynie, 2014-2016 Postdoctoral Fellow na University of Oxford. Stypendystka m.in. Rządu Francuskiego, Warburg Institute (Saxl Fellowship, dwukrotnie), Institut national de l’histoire de l’art w Paryżu, Fondazione Cini w Wenecji, Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (stypendium START), Fundacji Lanckorońskich; Junior Research Fellow w St Catherine’s College w Oksfordzie. Laureatka William Nelson Prize przyznanej przez Renaissance Society of America i Nancy Roelker Prize przyznanej przez Sixteenth-Century Society and Conference. Publikowała m.in. w „Journal of the Warburg and Courtauld Institutes”, „French Studies Bulletin”, „Renaissance Quarterly”, „Artibus et Historiae”.

Zajmuje się historią sztuki nowożytnej europejskiej (szczególnie francuskiej), historią idei, historią kobiet i gender studies.

Dla studentów WZKW prowadzi: Historia sztuki powszechnej i polskiej od renesansu do końca XIX w.; Terminologia historii sztuki;

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Konwersatoria do wyboru: Feministyczne historie sztuki; Artystki w Europie nowożytnej; Seminarium dyplomowe: Sztuka europejska 1400-1800; proseminarium do wyboru

 

prof. dr hab. Eugeniusz Cezary Król

historyk i politolog, profesor zwyczajny nauk humanistycznych, specjalista od historii Niemiec, totalitaryzmu i stosunków polsko-niemieckich. Na przełomie lat 70. i 80. XX w. współpracował z Niezależną Oficyna Wydawniczą. Od 1993 do 2016  był pracownikiem naukowo-badawczym  Instytutu Studiów Politycznych  PAN, tam habilitował się w 1999 na podstawie pracy Propaganda i indoktrynacja narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945. W latach 1999/2000 jako profesor gościnny wykładał na Uniwersytecie Johannesa Gutenberga w Moguncji. W latach 2002-2006 był dyrektorem Stacji Naukowej PAN w Berlinie, w latach 2012 -2016 sprawował funkcje dyrektora Instytutu Studiów Politycznych PAN. W latach 2000-2015 był także wykładowcą, a w latach 2006-2015 kierownikiem Katedry Politologii w Collegium Civitas w Warszawie.

Za książkę Propaganda i indoktrynacja narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945 otrzymał Nagrodę Klio (Warszawa 1999) i Nagrodę im. Jana Długosza (Kraków 2000), za publikację  Polska i Polacy w propagandzie narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945 Nagrodę Klio (Warszawa 2006) i Nagrodę im. Joachima Lelewela (Warszawa 2008). Prowadzi dla wszystkich studentów ASP “Akademię filmową” trzyletni przegląd filmów XX wieku połączony z wykładem i seminarium.

Dla studentów WZKW prowadzi: Wykład konwersatoryjny: Muzy, wojna i pokój. Związki kultury i polityki w XX wieku

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Wykład konwersatoryjny: Muzy, wojna i pokój. Związki kultury i polityki w XX wieku; Seminarium dyplomowe: Seminarium filmowe; Akademię Filmową, Proseminarium do wyboru: Film jako narzędzie masowego oddziaływania

 

dr Olaf Kwapis,

historyk sztuki, absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, mgr teologii, stypendysta La Fondazione Sbranti (Università di Pisa), badacz średniowiecznej i nowożytnej sztuki włoskiej. Specjalizuje się w problematyce historii sztuki średniowiecznego i nowożytnego Rzymu. W duchu peregrinationes maiores oraz z pamięcią Grand Tour systematycznie organizuje europejskie podróże edukacyjne i objazdy zabytkoznawcze, towarzyszące studiom na kierunku „Historia sztuki. Kultura miejsca” oraz dostępne wszystkim studentom ASP, zainteresowanym dziedzictwem kulturowym. W ramach tej idei, znanej dobrze systematycznemu kształceniu w zakresie historii sztuki, w ostatnich latach studenci warszawskiej ASP odbywali studia nad obiektami sztuki bezpośrednio w miejscu ich prezentacji, w szczególności w miastach włoskich (Rzym, Florencja, Wenecja – na zdjęciu), Berlinie, Krakowie i Wrocławiu.

Najważniejsze publikacje: Do Rzymu! Sztuka i Wielkie Jubileusze (1300-1575), Warszawa: Wydawnictwo IBL PAN, 2014; Metamorfozy miejsca. Mechanizm przemiany wyobrażeń
o przestrzeni Rzymu w średniowieczu, „Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo” 2013, nr 3 (6); „Omnes viae Romam ducunt. Peregrynacje do Rzymu w czasach Pierwszego Jubileuszu”, „Prace Filologiczne. Seria Literaturoznawcza” 2009, t. LVII.

Obecnie pracuje nad książką habilitacyjną o Antonio Corazzim.

Dla studentów WZKW prowadzi: Objazd naukowy po Rzymie; Historia sztuki powszechnej
i polskiej od renesansu do końca XIX w.; Historia sztuki starożytnej, wczesnochrześcijańskiej
i średniowiecznej

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Historia sztuki starożytnej, wczesnochrześcijańskiej i średniowiecznej; Historia sztuki II

 

dr hab. Andrzej Leśniak, prof. ASP,

kulturoznawca, zajmuje się kulturą wizualną, architekturą i sztuką współczesną. Absolwent filozofii (Uniwersytet Jagielloński, 2003), Szkoły Nauk Społecznych PAN w Warszawie (2007), doktor historii sztuki (Uniwersytet Warszawski, 2008), doktor habilitowany nauk humanistycznych
w zakresie kulturoznawstwa (SWPS, 2014).

Jest autorem trzech książek: Ikonofilia. Francuska semiologia pikturalna i obrazy, Wydawnictwo IBL PAN, Warszawa 2013; Obraz płynny. Georges Didi-Huberman i dyskurs historii sztuki, Universitas, Kraków 2010; Topografie doświadczenia: Maurice Blanchot i Jacques Derrida, Aureus, Kraków 2003.

Był redaktorem w pismach architektonicznych i wnętrzarskich. Obecnie współpracuje z Centrum Architektury przy wydawaniu teoretycznych tekstów o architekturze. Zredagował m.in. W stronę architektury Le Corbusiera i Śmieciową przestrzeń Rema Koolhaasa.

Prowadzi prace dyplomowe z zakresu sztuki i architektury współczesnej. Kierownik Katedry Metod Badania Sztuki i Architektury WZKW.

Dla studentów WZKW prowadzi: Współczesne metody historii sztuki; Wstęp do historii sztuki;

 

 

mgr Ku7238ba Maria Mazurkiewicz,

urodzony w 1988, wychował się w Dąbrowicach na Mazowszu. W roku 2012 obronił z wyróżnieniem dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w samozwańczej Pracowni Struktur Mentalnych, Pracowni Filmu Animowanego prof. Hieronima Neumanna, Pracowni Ilustracji prof. Zygmunta Januszewskiego, pracę teoretyczną napisał u prof. Wojciecha Włodarczyka.

W czasie studiów zaangażowany w działania lokalne w środowisku warszawskiej ASP. W 2009 roku współzałożyciel i redaktor naczelny portalu kulturalno-studenckiego zrazu.pl. W roku 2010 współzałożyciel i pierwszy prezes galerii studenckiej Turbo (oraz koła naukowego zajmującego się galerią) oraz razem z Michałem Chojeckim systemu blogowego gablotakrytyki.pl. (redaktor portalu i autor bloga w jego ramach). Wspólnie z Łukaszem Izertem powołał w roku 2011 Pracownię Struktur Mentalnych –samozwańczą pracownię w Akademii, w której obronił dyplom. W roku akademickim 2011/12 stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia artystyczne i społeczne.

Od 2013 roku wykłada na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, kontynuując wspólnie z Łukaszem Izertem prowadzenie Pracowni Struktur Mentalnych.

Od 2010 roku aktywny w dziedzinie projektowania graficznego, ilustracji i filmu. W latach 2012/13 współpracował ze studiem Czosnek, z którym przygotował opracowanie graficzne polskiego pawilonu na 13. Międzynarodowej Wystawie Architektury Biennale Architektury w Wenecji. Jest współzałożycielem zespołu filmowo-projektowego zespół wespół. Współpracował z różnymi instytucjami społecznymi i kulturalnymi m.in. Żydowskim Instytutem Historycznym, Pracownią Badań i Innowacji Społecznych Stocznia, Fundacją Wydawnictwo Naukowe Textura, czeską telewizją internetową artycok, galerią Salon Akademii, galerią Raster, Fundacją Propaganda, Zachętą Narodową Galerią Sztuki, Fundacją Kultura Miejsca, Fundacją Bęc Zmiana, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Barem Prasowym, Bednarską Szkołą Realną,.

Współtwórca (razem z Łukaszem Izertem i Michałem Drabikiem) superbohatera Warszawy Poldona. W ramach tego projektu zrealizował serię filmów o przygodach Poldona, memy, komiksy (publikowane w piśmie Głos Prasowego) oraz happeningi.

Współtwórca, członek rady programowej i animator wydarzeń w galerii artystów Praca istniejącej w Warszawie w latach 2012–13.

Laureat konkursów organizowanych przez toruńskie CSW, Prezydenta Miasta Torunia, konkursu Coming Out i Grafika Warszawska.

 

dr Ewa E. Muszyńska,

pedagog, dr nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, absolwentka Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego. W Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie kieruje Studium Pedagogicznym i prowadzi na studiach dziennych i podyplomowych zajęcia dydaktyczne z pedagogiki oraz seminaria dyplomowe. Zajmuje się problematyką związaną z: procesem kształcenia i wychowania, rozwojem emocjonalnym, procesem komunikowania się, relacjami interpersonalnymi oraz  funkcjonowaniem środowisk wychowawczych i edukacyjnych. Ponadto od lat zajmuje się również problematyką związaną z wpływem doświadczeń okresu dzieciństwa na jakość funkcjonowania w późniejszych okresach życia człowieka. Na studiach dziennych prowadzi seminaria dyplomowe poświęcone bajkom i baśniom i ich oddziaływaniu na różne etapy życia i procesy rozwojowe człowieka. Na studiach podyplomowych prowadzi zajęcia dydaktyczne i seminaria dla nauczycieli dotyczące współczesnych problemów edukacyjnych.

Kieruje Studium Pedagogicznym oraz w ramach jego zajęć prowadzi: Pedagogikę

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Seminarium dyplomowe: Bajki i baśnie.

 

dr Luiza Nader,

zajmuję się sztuką nowoczesną i współczesną, inspiruję się post-humanistyką, teoriami związanymi z pamięcią, archiwum, traumą, afektem i emocjami, relacjami sztuki i wydarzeń/doświadczeń granicznych. Na seminaria dyplomowe zapraszam studentów zainteresowanych sztuką XX i XXI  wieku (szczególnie w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej po 1939 r., powstającą m.in. w okresach konfliktów, wojen, niepokojów społecznych i rewolucji), krytyką i historiografią artystyczną, a także wszystkich, których interesuje nie tylko poznawanie i aplikowanie, ale również tworzenie nowych kategorii badawczych i ujęć teoretycznych. Celem naszej współpracy jest rozwijanie umiejętności formalnej analizy i interpretacji dzieła, szczegółowego badania materii prac artystycznych oraz łączenie ich z namysłem krytycznym oraz kompetencjami teoretycznymi. Studenci prowadzą samodzielne badania archiwalne, zachęcani są do przeprowadzania rozmów z artystami i innymi świadkami historii, doskonaląc umiejętności warsztatowe uczą się samodzielności (i przyjemności!) pracy badawczej.

Właśnie skończyła książkę habilitacyjną Afekt Strzemińskiego. Pamięci przyjaciół – Żydów

Prezes sekcji polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA)

Dla studentów WZKW prowadzi: (Po)nowoczesność i jej granice. Sztuka w Polsce po 1918 r.; Historia sztuki polskiej 1890-2016

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Konwersatorium do wyboru: Afekt, trauma, pamięć. Sztuka współczesna z perspektywy badań nad emocjami w kulturze i życiu społecznym.

Wykład konwersatoryjny do wyboru: Sztuka lat 70. w Polsce. Znaczenia autonomii; Proseminarium do wyboru: “Siła bezsilnych…”. Sztuka w Polsce 1939 -1989

 

 

dr Piotr P. Płucienniczak,

socjolog, artysta, aktywista. Na ASP pracuje od 2018 roku. Doktorat na temat instytucjonalizacji nowej lewicy w Polsce obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim. Badał aktywność skrajnej prawicy, losy pisarzy i pisarek, innowacyjność branży tworzyw sztucznych, dialog społeczny w ramach Trójstronnej Komisji ds. Społecznych i Gospodarczych, sztukę krytyczną wobec instytucji sztuki i wiele innych rzeczy. Obecnie zajmuje się naukowo protestami pracowniczymi i strategiami działania związków zawodowych (grant NCN) oraz przygotowuje książkę na temat przemocy policyjnej. Członek kolektywu artystycznego Rozdzielczość Chleba: patainstytucji, eksperymentalnej trupy cyrkowej oraz bezpłatnego wydawnictwa. Ostatnio w ramach jej działalności wydał “Firmy” (2017). Współpracuje z ruchami i organizacjami społecznymi jako ekspert i edukator.

Dla studentów WZKW prowadzi: Administracja publiczna, Kultura miejsca, Socjologia sztuki, Turystyka i zarządzenie produktem kultury, Zarządzanie projektami.

 

 

 

dr Łukasz Ronduda,

historyk sztuki, kurator, reżyser. Kurator w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Autor książek: Polska Sztuka lat 70. Awangarda (2009), Strategie subwersywne w sztukach medialnych (2006), Warpechowski, Konieczny, Bodzianowski, Uklański. Warpechowski, Dawicki (2011). Redaktor publikacji, m.in.: Warsztat Formy Filmowej (wspólnie z Mariką Kuźmicz, 2017), Kino-Sztuka, zwrot kinematograficzny w polskiej sztuce współczesnej (wspólnie z Jakubem Majmurkiem, 2016), Oskar Hansen Opening Modernism (wspólnie z Aleksandrą Kędziorek, 2014), KwieKulik (wspólnie z Georgiem Schoolhammerem, 2013). W 2011 opublikował powieść W połowie puste napisaną wspólnie z Łukaszem Gorczycą.

Kurator wystaw m.in.: Precz z Alfonsami Sztuki, relacje pomiędzy sztuką a punkiem (wspólnie z M. Wolińskim, Warszawska Giełda Papierów Własnościowych, 2006); Nowa Sztuka Narodowa (wspólnie z Sebastianem Cichockim, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie 2012), Co Widać. Polska Sztuka Dzisiaj (wspólnie z Sebastianem Cichockim, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie 2014), Chleb i Róże (wspólnie z Natalią Sielewicz, Muzeum Sztuki Nowoczesnej 2016). Obecnie pracuje nad wystawą Co to jest Oświecenie (wsplnie z Gośką Macugą i Tomaszem Szerszeniem, Muzeum Sztuki Nowoczesnej 2018).

Reżyser filmów fabularnych: Performer (2015) oraz Serce Miłości (2017)

Dla studentów WZKW prowadzi zajęcia:

dla 1 roku: Rola fikcji literackiej i filmowej w historii sztuki współczesnej

dla 2 roku: Kuratorowanie wystaw

dla 3 roku: Praca z archiwum filmowym

 

 

dr Piotr Słodkowski,

historyk sztuki. Absolwent Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Artes Liberales. Pracuje w Katedrze Historii Sztuki Polskiej Najnowszej. Współtwórca projektu (wraz z Martą Genderą) i redaktor książki Przestrzeń społeczna. Historie mówione Złotego Grona i Biennale Sztuki Nowej (2014) oraz współredaktor (wraz z Agatą Pietrasik) Czasu debat. Antologii polskiej krytyki artystycznej z lat 1945–1954 (T. 1–3, 2016). Sekretarz rocznika WZKW “Miejsce”. Zajmuje się polską sztuką nowoczesną, szczególnie malarstwem po 1945 roku. Publikował w “Artium Questiones”, “Ikonothece”, “Tekstach Drugich”. Właśnie ukończył doktorat na temat modernizmu, zaangażowania i tożsamości Henryka Strenga / Marka Włodarskiego.

Dla studentów WZKW prowadzi: (Po)nowoczesność i jej granice. Sztuka w Polsce po 1918 r.; Historia sztuki polskiej 1890-2016

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Słownik sztuki; Historia malarstwa w Polsce; Konwersatorium do wyboru: Wybrane tradycje sztuki polskiej lat 1945–1970

 

dr Kuba Szreder,

absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim.  W 2015 roku obronił doktorat na Loughborough University School of the Arts o ekonomii politycznej niezależnych projektów kuratorskich.  Na podstawie tych badań napisał ABC Projektariatu (2015), książkę traktującą o pracy i życiu „niezależnych” twórców kultury. Swoje zainteresowania społecznymi i ekonomicznymi aspektami sztuki współczesnej rozwijał w ramach Wolnego Uniwersytetu Warszawy, z którym opublikował szereg publikacji dotyczących m.in. polskiego pola sztuki współczesnej, sytuacji pracowników tego sektora czy krytyki ekonomii politycznej  przemysłów kreatywnych. W swojej pracy teoretycznej opiera się na praktycznych doświadczeniach pracy jako  niezależny kurator interdyscyplinarnych projektów artystycznych. Współpracował m.in. z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Festiwalem Alternativa w Gdańsku, Vanabbe Museum w Eindhoven czy Chelsea College of Art and Design w Londynie. W swojej pracy dydaktycznej specjalizuje się w socjologii i antropologii sztuki współczesnej, w wymiarze teoretycznym i metodologicznym. Obecnie pracuje nad koncepcją możliwych światów sztuki. Interesuje się praktyką artystyczną i kuratorską na rozszerzonym polu sztuki, sztuką publiczną i społeczną, eksperymentami z wykorzystywaniem kompetencji artystycznych na innych obszarach życia.

Dla studentów WZKW prowadzi: Filozofia kultury z elementami antropologii; Podstawy badań społecznych; Socjologia sztuki, zajęcia terenowe

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Konwersatorium do wyboru: Możliwe światy sztuki. Praktyka i teoria artystyczna poza systemem galeryjno-wystawienniczym.

 

dr Karolina Thel,

absolwentka gospodarki przestrzennej i polityki społecznej Uniwersytetu Warszawskiego. W październiku 2017 finalizuje magisterium z socjologii stosowanej i antropologii społecznej w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych. Doktorat w zakresie nauk politycznych obroniła w Instytucie Politologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Obecnie pracuje nad drugą pracą doktorską w obszarze socjologii na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji UW. Z Wydziałem Zarządzania Kulturą Wizualną ASP w Warszawie związana od momentu jego powstania. Pełnomocnik Dziekana ds. Praktyk Studenckich (od 2012), Sekretarz Rady Pracodawców (od 2015). W latach 2014-2016 zdobywała doświadczenie w administracji pracując w Ministerstwie infrastruktury.

Zainteresowania badawcze: socjologia miasta, rewitalizacja, konflikty w przestrzeni miejskiej, starzenie się społeczeństwa, polityki kulturalne, partycypacja społeczna. Uczestniczka programów stypendialnych w Kanadzie, Holandii, Słowenii i Niemczech.

Dla studentów WZKW prowadzi: Kultura miejsca; Turystyka i zarządzanie produktem kultury; Zarządzanie projektami; Administracja publiczna, Podstawy badań społecznych.

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: Konwersatorium do wyboru: Przestrzeń miejska; Proseminarium do wyboru: Miejskie studium przypadku

 

dr hab. Wojciech Włodarczyk, prof. ASP,

historyk sztuki współczesnej, absolwent Instytutu Historii Sztuki UW, doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim u prof. Mieczysława Porębskiego. Był członkiem sejmowych komisji do spraw administracji, sprawował urząd ministra-szefa Urzędu Rady Ministrów, zasiadał w Radzie Służby Cywilnej i Radzie Powierniczej Zamku Królewskiego w Warszawie. Z jego inicjatywy powołano stałą komisję sejmową do Spraw Kontroli Państwowej. Prezes Stowarzyszenia Historyków Sztuki.

Wykłada w ASP od 1976 roku. Pod jego kierunkiem powstało ponad 500 prac teoretycznych – części dyplomów absolwentów ASP (m.in. członków Gruppy, Krzysztofa Bednarskiego). Organizator Muzeum ASP i jego pierwszy kierownik. Pomysłodawca Wydziału Zarządzania Kulturą Wizualną z specjalnością Kultura Miejsca. Organizator licznych ogólnopolskich sesji i seminariów poświęconych sztuce współczesnej, autor książek, członek rad naukowych i programowych. Autor m.in.: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie 1944-2004, Warszawa 2005. W opracowaniu redakcyjnym znajduje się jego książka Sztuka polska 1900-2015 zamykająca 9-cio tomową monumentalną serię Historia sztuki polskiej wydawaną przez “Arkady”.

Dla studentów WZKW prowadzi: Kultura miejsca; Muzealnictwo i ochrona zabytków; (Po)nowoczesność i jej granice. Sztuka w Polsce po 1918 r.; Instytucjonalne praktyki współczesności. Muzea, archiwa, galerie.

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: “Słownik sztuki” (wprowadzenie do współczesnej sztuki powszechnej i polskiej); Historia Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (wykład dla nowoprzyjętych studentów ASP)

 

dr hab. Jan Stanisław Wojciechowski, prof. ASP,

artysta, krytyk sztuki, animator kultury i kulturoznawca, wykładowca akademicki. Absolwent ASP
w Warszawie (1973) uczeń Oskara Hansena i Jerzego Jarnuszkiewicza,  doktorat na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu (1993), habilitacja na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ (2006). 1974-1996 dyrektor artystyczny Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, 1996-2001 dyrektor Instytutu Kultury w Warszawie, 2001-2014 wykładowca
w Katedrze Zarządzania w Kulturze Instytutu Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładowca Akademii Humanistycznej im. A. Gieysztora w Pułtusku (2001-2006 wicedyrektor Instytutu Kultury Europejskiej tamże). 2005-2013 prof. Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, kierownik Katedry Antropologii Kultury. Współzałożyciel i do 2005 Sekretarz Generalny Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego. Członek sekcji polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA), kurator polskiego pawilonu Biennale Sztuki w Wenecji (1997), 1999-2000 Sekretarz Komitetu Organizacyjnego Kongresu Kultury Polskiej 2000. Członek rad programowych instytucji artystycznych: Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku (od 2006 przewodniczący Rady CRP), Bunkier Sztuki w Krakowie (1995-1999) i kolegiów redakcyjnych czasopism (“Rzeźba Polska”, “Arche”). 1996-2002 przewodniczący kolegium redakcyjnego “Kultury Współczesnej”. Autor książek, m.in.: Pokolenie, sztuka, postawy (1978), Współczesne życie artystyczne (1987), Z punktu widzenia rzeźbiarza (1993), Postmodernistyczna kultura sztuk pięknych (1995), Jaki rozum po katastrofach (1998), Kultura i polityki (2004). Realizator indywidualnych oraz uczestnik zbiorowych wystaw i sympozjów artystycznych w kraju i zagranicą (m.in. w Anglii, Brazylii, Danii, Niemczech, Norwegii, Portugalii, Szwecji, Włoszech). Prace JSW znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie, Poznaniu, Krakowie i Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku i Centrum Sztuki Studio w Warszawie oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce i zagranicą.

Dla studentów WZKW prowadzi: Kultura miejsca

Dla studentów innych wydziałów ASP prowadzi: konwersatorium do wyboru Kultura wizualna – obszary, ludzie, organizacje; wykład do wyboru Sztuka, polityka, pieniądze. Sytuacja artysty
w świecie współczesnym; Seminarium dyplomowe Kultura wizualna i polityki; wykład konwersatoryjny Polityki kulturalne. Teoria, praktyka, projektowanie; Proseminarium Trajektorie współczesnych praktyk zawodowych artystów

 

 

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie © 2018

Korzystamy z technologii ciasteczek. Przeglądając naszą stronę zgadasz się na używanie ich. Polityka cookies.Rozumiem